คุณจำความรักครั้งแรกของคุณได้ไม๊??? ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนั้นนะ มันสดใสซาบซ่า ยิ้มได้ตลอดเวลาที่คิดถึงมันขึ้นมา หรือว่า...มันเลวร้ายมากๆจนไม่อยากจะจำมันอีก รักแรกของคุณมันเป็นอย่างไหนล่ะ

คนทั่วๆไป เค้ามีรักแรกกันตั้งแต่ยังเอ๊าะๆ ประถม มัธยม หรือตั้งแต่อนุบาลก็มี แต่รักแรกของฉันค่อนข้างแปลก มันมาช้าเสียเหลือเกิน เรียกได้ว่าเพิ่งเริ่มจะรู้จักคำว่า รัก คนอื่นๆ เค้าก็ไปถึงขั้นไหนต่อไหนกันแล้ว แต่เอาเถอะ มีช้ายังดีกว่าไม่มีเน้อะ

ตอนนั้นเรียนอยู่มหาวิทยาลัย เรียนปี 2 เพิ่งเริ่มมาอยู่หอสร้างใหม่แถวๆคณะ ผู้คนรึก็มีแต่คนไม่รู้จัก รู้จักก็แต่สหายในกลุ่มที่มีกันอยู่ 4 คน อาศัยอยู่ 2 ห้องในหอนี้เท่านั้นแหละ อาทิตย์แรกก็ไม่ได้สนใจใคร ไม่ได้สนใจอะไรเพราะเหนื่อยและวุ่นๆ กับการย้ายของเข้าหออยู่ อาทิตย์ที่ 2 ทุกอย่างเข้าที่แล้ว ไอ้หัวใจเจ้ากรรมมันก็เลยเริ่มออกมาเดินเล่น แล้วก็สะดุดตอเข้าดังโครมที่หอนั่นแหละ ไม่รู้จักเค้าสักกะหน่อย แต่ทำไมก็ไม่รู้ ทำไมรู้สึกชอบผู้ชายคนนี้จังนะ เจอกี่ครั้งกี่ครั้งก็รู้สึกช๊อบชอบเสียเหลือเกิน ลองแอบสืบซะหน่อย อยู่ห้องไหนน้า...อ้าวที่แท้ก็อยู่ชั้นเดียวกันเองเค้าอยู่ห้องริมสุดทางเดินเลย มิน่าถึงเจออยู่บ่อยๆ (ห้องเรามันอยู่ติดบันไดหรอก เค้าจะไปไหนก็ต้องผ่านห้องเราน่ะ) รู้เบอร์ห้องก็แล้ว ทำไงน่ะเหรอ ไม่มีอะไรมากหรอกก็ใจมันไม่กล้าพอนี่ ทุกครั้งที่กลับมาถึงหอก็ขอแค่ดูแผงมิเตอร์ไฟรวม ดูว่ามิเตอร์ไฟห้องเค้าวิ่งรึเปล่า เรียกว่าขอแค่ได้รู้ว่าเธออยู่ใต้หลังคาเดียวกัน ณ ตอนนี้ แค่นี้ก็มีความสุขสุดๆแล้ว ทำอย่างนี้อยู่นานเป็นเดือนไม่กล้าทำอะไรมากกว่านั้น ก็คนมันรักไม่เป็นนี่นา ทำไงได้ เพื่อนๆรู้สึกสงสารทนไม่ไหวเลยช่วยไปสืบให้ว่าเค้าเรียนคณะอะไร ภาคอะไร จนได้ความว่ามันจุดไต้ตำตอ เค้าเป็นรุ่นพี่ที่อยู่ภาคเดียวกับรูมเมทเราเอง แหมสวรรค์ช่างเป็นใจเสียจริงๆ

ต่อไปเพื่อนๆ ก็เริ่มวางแผน วางแผนที่จะทำความรู้จักพี่คนนั้น ทำยังไงน่ะเหรอ ก็ใช้การเรียนภาควิชาเดียวกันให้เป็นประโยชน์น่ะซิ แกล้งทำเป็นไปถามเรื่องเรียน ให้เค้าแนะนำเรื่องเรียนจนสนิทชิดเชื้อกันกับเพื่อนๆ ทั้งกลุ่ม แค่นี้ก็สำเร็จ ปฏิบัติการทำให้รู้จักใกล้ชิดเพื่อที่จะได้ข้อมูลแล้วก็รายละเอียดเกี่ยวกับตัวพี่เค้ามากขึ้น ช่างเป็นกลุ่มหญิงสาวที่น่ากลัวเสียนี่กระไร...

พอรู้จักกันสนิทสนมพอสมควร เค้าก็แวะมาคุยกับกลุ่มเราบ่อยๆ ด้วยความรักแบบแอบๆ เค้าชอบกิน Dunkin Donut กับ Cokeเราก็ผูกขาดเป็นขาประจำของ Dunkin Donut จนยอดขายพุ่งพรวด มีติดตู้เย็นปรนเปรอตลอดเวลา แต่ไม่ให้เพื่อนบอกเค้าหรอกนะว่าของใคร บอกว่าของกลุ่มเรา ไม่อยากให้เค้ารู้ว่าเราชอบ กลัวว่าเค้าจะตีตัวออกห่าง ขอมีความสุขอย่างนี้ก็พอใจแล้ว ขอแค่ไปเที่ยวด้วยกันบ้าง ไปดูหนังบ้าง แม้จะไปเป็นกลุ่มๆ ทั้งเพื่อนเราและเพื่อนเค้า ยัยแอบคนนี้ก็สุขใจแล้ว... น่าสมเพสมั้ยล่ะ

เวลาผ่านไปล่วงเลยมาเป็นปีก็ปล่อยมันไปอย่างนั้น รู้จักนิสัยเค้าเยอะขึ้น รู้ว่าเค้าเป็นคนเอาแต่ใจตัวเองและอารมณ์ร้อนในบางที ก็ยังหน้ามืดตามัวชอบเค้าอยู่ไม่เปลี่ยน แบบว่าความรักมันทำให้คนตาบอดนั่นแหละใช่เลย

เพื่อนเราก็ชอบพี่เค้า แต่มันไม่ยอมบอกเราว่าชอบ กลัวเราจะเสียใจ ทั้งๆที่มันก็ไม่ผิดหรอก เพราะสนิทกับพี่เค้ามากกว่า คุยกับเค้ามากกว่าเราตั้งเยอะเพราะอยู่ภาคเดียวกันและเป็นคนเปิดทางให้เราเสมอๆ มันเข้าพล็อตที่ว่าแม่สื่อตายน้ำตื้นนั่นแหละ รู้สึกเฮิร์ทมากๆ ในตอนที่รู้ ไม่พูดกับเพื่อนอยู่หลายวัน คิดไปสารพัด ทำไมมันไม่บอกเราตรงๆว่ามันชอบเค้า แล้วพี่เค้าก็ดูมีแววชอบมันเหมือนกัน ตอนนั้นมันดูเหมือนเราเป็นคนบ้าที่ไม่รู้อะไรอยู่คนเดียว โง่จริงๆเลย โง่อยู่ 2-3 วันก็กลับมาฉลาดอีกครั้ง ทำไมเราต้องเป็นอย่างนี้เพราะผู้ชายคนเดียว เพื่อนที่คบกันมานานต่างหากที่สำคัญกว่า กว่าจะหาเพื่อนที่รู้ใจและเข้าใจกันในทุกๆเรื่องเนี่ย มันไม่ง่ายนะ ตาก็เลยเริ่มสว่างหลังจากที่มืดบอดมานาน เพื่อนนี่เป็นสิ่งสำคัญจริงๆ นะ เราขอโทษนะเพื่อน...

น่าแปลกเหมือนกันนะที่ทุกวันนี้ เรายังคงเป็นเพื่อนกับทุกๆคน ทั้งเพื่อนแม่สื่อ ทั้งพี่รักแรกคนนั้น รู้สึกขำปนสมเพสตัวเองทุกๆครั้งที่นึกถึงเหตุการณ์นั้น คนอะไรจะเป็นได้ขนาดนั้นนะ บ้าจริงๆ

นี่แหละคือเรื่องราวรักแรก อันแสนสับสนอลหม่านและวุ่นวายสุดๆ ไม่เคยคิดเลยนะว่ามันจะเป็นอย่างนี้ ก็อย่างว่าแหละมันอยากมาช้ากว่าปกตินี่ เหตุการณ์มันก็เลยซับซ้อนซ่อนเงื่อนแบบนี้แหละ เฮ้อ

รักแรกของคุณล่ะเป็นยังไง สนุก สดชื่นสมหวัง หรือเศร้า จำได้หรือเปล่า???